Pieter en Anja

Alle avonturen van een bijzonder stel

Pieter en Anja header image 1

Is God Schepper of Puinruimer?

maandag 10 februari 2014 · Geen Reacties

Als we toestaan dat Genesis twee catastrofes door dezelfde komeet beschrijft, dat zou dat betekenen dat God ten eerste geen Schepper is, maar een Puinruimer, en ten tweede dat het niet God is die de Zondvloed veroorzaakt omdat “Ik de mensen, die Ik geschapen heb, van de aardbodem zal uitroeien”, maar de terugkomende Genesis komeet die met bijna berekenbare nauwkeurigheid het karweitje geheel zelfstandig voor de HERE zal opknappen. Is Gods rol dus uitgespeeld? Want, had Hij als Almachtige de dubbele ramp niet kunnen voorkomen? De Genesis komeet kwam hoogstwaarschijnlijk uit de Oortwolk, door een subtiele verstoring van een labiel evenwicht. Zelfs wij, als beperkte mensen, hebben diverse scenario’s klaarliggen om potentieel gevaarlijke kometen of asteroïden tijdig te onderscheppen en met een fractionele koerswijziging het kosmische bos in te sturen. Zo is God in de menselijke geschiedenis natuurlijk van alles te verwijten, van de pest tot wereldoorlogen en de holocaust, waar Hij had kunnen ingrijpen. Natuurlijk is er Gods heldenepos waarin Hij met machtige arm het volk van Israël uit Egypte leidt. Maar in de laatste paar boeken van de Joodse Tenach zoals Esther en Nehemia zijn het eerder mensen die het voor God opnemen, dan andersom. De vraag naar de pijnlijke tegenstelling van Gods almacht versus menselijk lijden is een  legitieme, en zo oud als de jammerklacht van Job, en zelfs hij krijgt van de HERE een discutabel antwoord.

Het antwoord op deze vraag ligt besloten in het tweede scheppingsverhaal van Genesis, de schepping van Adam en Eva, en hier liggen ook belangrijke sleutels tot het karakter van God, zijn keuzes en zijn zelf opgelegde beperkingen.

En God zeide: Laat Ons mensen maken naar ons beeld, als onze gelijkenis, opdat zij heersen  (Gen 1:26)

En God schiep de mens naar zijn beeld; naar Gods beeld schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen (Gen 1:27)

Ten tijde, dat de HERE God aarde en hemel maakte,  er was nog geen enkel veldgewas op de aarde, en er was nog geen enkel kruid des velds uitgesproten, want de HERE God had het niet op de aarde doen regenen, en er was geen mens om de aardbodem te bewerken;  maar een damp steeg op uit de aarde en bevochtigde de gehele aardbodem –  toen formeerde de HERE God de mens van stof uit de aardbodem en blies de levensadem in zijn neus; alzo werd de mens tot een levend wezen. (Gen 2:2-7)

Dit is een eerste blik in het hoe en waarom van onze menselijkheid én goddelijkheid. Natuurlijk waren er al mensen vóór Genesis 1:1, en we kennen ze als jagers/verzamelaars. Redelijk intelligent, bekend met gereedschappen van steen en hout, en met een goede waarneming van de wereld om hen heen. De essentiële vraag is hier niet óf er al mensen waren, MAAR WAT GOD BEWOOG OM ZICH TE MANIFESTEREN IN DEZE REDELIJK PRIMITIEVE PRIMAATACHTIGEN?

Vanuit de mens gedacht is het de vraag van Assepoester op het bal: wat ziet de prins in mij, onbeduidend schepseltje?

Genesis licht dit expliciet toe; er was “geen mens om de aardbodem te bewerken“, niemand die dacht in termen van bezit en verantwoordelijkheid over een afgebakend gebied, waarover hij kon heersen. De mens was een sociaal georganiseerd zoogdier, zoals we dat ook kennen van onze biologische neven de chimpansees, die ook gereedschappen gebruiken, en in wie we veel andere gemeenschappelijke trekjes zien. Gelukkig kregen wij van God de voorkeur… anders hadden we het scenario gehad van “Planet of the Apes”!

In het eerste scheppingsverhaal is het scheppen van de mens, man én vrouw, de kroon op het scheppingswerk op de laatste 6e dag. Maar in het tweede verhaal is alles kaal, zelfs geen grassprietje te bekennen uit dag 3. De wereld is nog geheel maagdelijk met een belangrijk detail: de wereld is als verse klei, vochtig, kneedbaar, onbedorven. Zo wordt de mens, als eenling, in de nieuwe wereld gezet, met de onbevangen blik van een kind, maar wel met de adem, en dus Geest Gods, in zijn binnenste.

Wat zegt dit over God zelf?

Is het Gods diepste innerlijke wens om ergens over te heersen? Want dat, zegt de tekst, hoort bij zijn godsbeeld. En waarover dan? Geeft God aan deze mens (die nog geen naam heeft) hetzelfde uitgangspunt als Hij zelf ooit had? Namelijk een volkomen schone lei, een leeg vel papier, waarop naar eigen inzicht en creativiteit kan worden getekend en ontworpen? Kunnen wij ons de Almachtige voorstellen toen er zelfs nog geen Heelal was, niet het kleinste atoompje?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

→ Geen ReactiesTags: Genesis

Geest Gods

zondag 9 februari 2014 · Geen Reacties

De openingszin van een boek als de Bijbel is heel belangrijk. In dit geval zet de allereerste letter de toon voor alle 66 boeken die voor het merendeel nog geschreven moeten worden. God schept hemel en aarde; het is zijn daad en dus ook zijn verantwoordelijkheid. Maar ergens gaat het mis. Het hoe, waarom en wanneer van de ontstane chaos wordt in het midden gelaten. De openingszin eindigt met de woorden “de Geest Gods zweefde over de wateren”. Verder niets over Geest Gods. Wie is Hij, wat is zijn rol in deze chaos? De term Geest Gods komt in Genesis verder niet voor. Het gebruikte Hebreeuwse woord voor geest is “ruach” wat ook vertaald kan worden met adem of wind. Dit woord komt wel veel voor in Genesis en verdere boeken. Zo blaast God zijn adem, en dus zijn Geest, in Adam, en in die hoedanigheid is de Geest vanaf dat moment in mensen actief, met name waar het gaat om bijzondere gaven als toekomstvoorspelling, profetie en verdere openbaringen.

Nog steeds is dus onduidelijk waarom Geest Gods in de eerste regel vermeld wordt. Zonder deze toevoeging zou Genesis nauwelijks anders lezen of geïnterpreteerd kunnen worden. Is er in één van de andere scheppingsverhalen wellicht nog een verwijzing naar zijn zweven over de wateren? Het andere catastrofeverhaal, van Noach, lijkt die inderdaad te bevatten. Na 150 dagen vloed, slagregens en duisternis (wat zullen ze zeeziek geweest zijn!) “gedacht God Noach en al het wild gedierte en al het vee, dat met hem in de ark was, en God deed een wind over de aarde strijken, zodat de wateren daalden.  2 De kolken der waterdiepte en de sluizen des hemels werden toegesloten en de regen uit de hemel hield op”. 

Héhé. Rust. Eindelijk. Er komt een einde aan het roffelen van de regen. Het geklots van de golven. Het eindeloze rollen in het kille duister. De paniek wanneer een boomstam totaal onverwacht krakend de romp ramt. Dat is nu eindelijke voorbij. Een zucht van verlichting, nieuwe hoop. En allemaal veroorzaakt door een wind, die over de aarde streek. Wind=ruach=geest. Hierna begint het herstel, in dezelfde volgorde als in Genesis 1. Het ziet ernaar uit dat Geest Gods uit de eerste regel en de zacht strijkende wind bij Noach één en dezelfde zijn. Geest Gods brengt rust, herstel, nieuw leven, troost en een nieuw begin. Verderop in de Bijbel zien we deze eigenschappen van Geest Gods terugkomen, zoals bij de profeet Elia, de Hem herkent in het suizen van een zachte koelte, na voorafgaand natuurgeweld. In zijn brief aan de kerk in Galatië kenmerkt de apostel Paulus Geest Gods als liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid, zelfbeheersing. Jezus noemt Geest Gods de Trooster. Opmerkelijk is ook hier weer de consistentie van de Bijbel vanaf het eerste vers. Geest Gods behoudt van begin tot eind hetzelfde karakter. Paulus noemt een opmerkelijke wezenskenmerk van Geest Gods, die inzicht geeft in zijn rol in Genesis, namelijk “de Geest doorzoekt alle dingen, zelfs de diepten Gods“. We lezen dat Geest Gods zweefde over de wateren, wat gelezen kan worden als bedachtzaam en liefdevol bedekken, zoals men een slapend kind toedekt.

In oude prenten zien we dit vers uitgebeeld als een duif die over de golven vliegt, wat hetzelfde beeld is als de duif die met een olijfblad in zijn snavel terugkeert naar de Ark, wat ook veel lijkt op de duif die neerdaalt op Jezus wanneer Hij opstaat uit het water na zijn doop door Johannes. Dit is in feite een tweedimensionale beeld wat er van uitgaat dat de aarde één vlak heeft, plat, zoals men vroeger geloofde. Maar de aarde is groot en rond. Geest Gods omhulde dus de overstroomde aarde zoals een baarmoeder vruchtwater en kind omhult. En troostte, bracht vrede, bracht licht, de wateren vloeiden weg, en een nieuwe aarde werd geboren…

 

 

 

 

→ Geen ReactiesTags: Genesis

God buitenspel gezet?

zondag 9 februari 2014 · Geen Reacties

Ik kan de indruk hebben gewekt  dat God helemaal niet nodig is rondom Genesis, omdat alles verklaard kan worden door een dubbele natuurramp. Daar wil ik in eerste instantie het volgende over zeggen. Ik geloof dat de Bijbel een door God geïnspireerd boek is, waarbij de vele zeer verschillende schrijvers over vele eeuwen juist dat hebben opgeschreven wat er toe doet. Ik ben het eens met de Joodse uitleg dat dit boek terecht begint met de letter B, niet A, omdat het Gods bedoeling is woning (beth) te maken op onze planeet. En dan niet in een megagroot indrukwekkend tempelpaleis, maar in de harten van nederige mensen. Genesis is het startpunt van de relatie tussen God en de mens, die weliswaar de kroon op de schepping mag zijn, maar die moreel scherp gehouden moet worden. Er zijn maar liefst vier verschillende varianten van het scheppingsverhaal in de Bijbel, en elk ervan legt vooral de nadruk op het volgende: ieder mens mag God weerspiegelen in handel, wandel, gedachten en hart. Daar gaat het om, dat is onze roeping, maar in hoeverre hebben we dat in de afgelopen 13.000 jaar waargemaakt?

→ Geen ReactiesTags: Genesis

zaterdag 8 februari 2014 · Geen Reacties

Uitgaande van al het bovenstaande kan het volgende gebeurd zijn.

Op de rand van ons zonnestelsel, ver buiten de planeten, zweven in de kilte van de kosmos zwermen vuile ijsballen in de Oort Wolk. Miljarden jaren drijven ze daar doelloos rond, balancerend in een delicaat en zwak zwaartekrachtveld. Soms botsen ze. Sommigen vallen uiteen in kleinere brokstukken. Anderen groeien door als stofzuigers brokken op te pikken. Regelmatig wordt het veld verstoord door een passerend ruimteobject. Dan worden sommige ijsklompen meegezogen, wegzwevend naar de buitenste duisternis, het niets. Een groot exemplaar krijgt een duwtje richting de zon, vanaf hier bijna wegvallend tegen de flonkerende achtergrond van miljarden sterren en stelsels. Hij glijdt weg van de Oort Wolk, krijgt ieder jaar weer een beetje meer vaart. Na duizenden jaren onderweg te zijn geweest is zijn snelheid opgelopen tot ruim 100.000 km/u en begint een lichtende staart te ontstaan die miljoenen kilometers lang gaat worden. De vuile sneeuwbal is uitgegroeid tot de Genesis komeet. Bij het passeren van de planeet Jupiter wordt hij uit elkaar getrokken tot 13 individuele koppen, ieder met een eigen, gloeiende staart. De banen van aarde en komeet buigen onafwendbaar op elkaar af als twee treinen naar dezelfde wissel. Met bijna 200.000 km/u klappen de eerste vijf koppen in een oogwenk door de aardse atmosfeer, dwars door het poolijs tot op de oceaanbodem. Door de enorme hitte breekt en smelt de ijsmassa, en drukgolven daveren door oceanen en knallen over de continenten. Een vuurstorm raast over weerloze wouden en schroeit de toendra’s tot op de wortels. Wereldwijd braken vulkanen lava en as uit, vermengen zich met de kolkende aswolken van de impact zelf. Ontzaglijke tsunami’s teisteren ontelbare kusten tot diep landinwaarts. De aarde hult zich in een duister doodskleed van verwoeste leegheid. Twee van de koppen breken splinterend op de aardatmosfeer door hun te vlakke invalshoek. En onzichtbaar voor de overlevenden, draaien oeroud en nieuw ijs in elkaar tot het Uitspansel als op de schijf van een onzichtbare pottenbakker.

De laatste, kleinere, zes delen van Genesis schieten als lichtende spoken weg, geluidloos en dodelijk. Iedere 22 jaar doemen ze weer op uit  de duisternis, met witgloeiende staarten, tot afgrijzen van de bewoners van planeet Aarde. Soms in de verte zichtbaar, soms angstig dichtbij. Het Uitspansel, golvend en glanzend, dunt steeds verder uit door neerstortend materiaal. Dan komen de stralende demonen voor de laatste keer opzetten: een dodelijke ramkoers. Hoewel de snelheid en massa veel minder is dan de eerste keer, zijn de gevolgen weer verschrikkelijk voor de kustbewoners - aardschokken en vloedgolven vegen hele kuststroken leeg, de Bosporus wordt doorbroken en de Middellandse Zee stort zich brullend naar binnen om de eindeloze vruchtbare vallei om te schuimen tot de doodse Zwarte Zee. De schokgolven rondom de planeet zijn te veel voor het Uitspansel. Het stort ineen en komt als slagregens maandenlang naar beneden tot er niets mee van over is. Noach en de zijnen zetten voet op een verwoeste wereld, zelfs de wateren boven de aarde zijn weg. Het voelt alsof de hemel zelf zich teruggetrokken heeft. Een enorme besef van verlatenheid valt over deze kleine groep onder dreigende, grijze wolken. Dan breekt de zon door, en een kleurige dubbele regenboog bloeit stralend op.

→ Geen ReactiesTags: Genesis

zaterdag 8 februari 2014 · Geen Reacties

Wat is er precies gebeurd vlak voor de impact van de Genesis komeet? In 1993 ontdekten we de komeet Shoemaker-Levy 9 (SL9), die uit meerdere koppen bleek te bestaan. Terugrekenen bracht de conclusie dat deze stukken afkomstig waren van een moederkomeet die in 1992 uit elkaar gevallen was. Tussen 16 en 22 juli 1994 stortte SL9 in delen neer op Jupiter. Voor astronomen een gouden kans om live te zien wat er dan gebeurde. Op deze gasreus stegen vuurbollen op zo groot als de aarde, veroorzaakt door komeetdelen van 2km doorsnede! Het was werkelijk spectaculair en liet zien hoe verbluffend veel energie vrij kwam bij een inslag. Verder werd bevestigd dat kometen door de zwaartekracht van planeten uit elkaar getrokken kunnen worden, waardoor zoals in het geval van SL9 een hele ‘parelketting’ van kometen kan ontstaan.

We weten op dit moment weinig over de Genesis komeet. De laag met nano-diamantjes is een rechtstreeks bewijs dat deze bestaan heeft. En met grote waarschijnlijkheid ingeslagen op het ijs bij de Noordpool. De gevolgen zijn te lezen in het boek Genesis en die komen consistent overeen met wat we weten over dit soort megarampen. Geeft Genesis ons wellicht nog meer aanwijzingen die meer inzicht kunnen geven? Opmerkelijk is de tweede grote catastrofe die genoemd wordt, de Zondvloed van Noach. Zoals we zagen zijn er veel overeenkomsten tussen het scheppingsverhaal en het zondvloedverhaal. Is er een overeenkomst te vinden in de oorzaak van beide rampen, m.a.w. is ook hier sprake van een impact door een komeet?

Door de maan is het ijsringenstelsel instabiel en komen regelmatig grote en kleine stukken naar beneden. De ijsdelen verdwijnen vanzelf en stenen worden soms vereerd. Het Uitspansel is een inspiratiebron voor religies, voorspellingen en politiek. In de Bijbel wordt ook gesproken over zeer hoge leeftijden; Metusalem zou 969 jaar geworden zijn, ieder jaar een hoop kaarsjes om uit te blazen! In onze tijd waarin  met uitstekende medische voorzieningen steeds meer mensen 100 worden, lijkt dit toch even te kras. Creationisten menen dat op grond van een andere hemel ‘constructie’ er een grotere bescherming was tegen kosmische straling en men daarom langer leefde. Gebaseerd op de genezende steen van Noach/Abraham zou bijzondere straling, die we nu niet meer kennen, een gunstig effect op de gezondheid en dus leeftijd kunnen hebben, zoals in de Star Trek film Insurrection. Dit gaat wel erg ver. Een andere, wat reëlere optie is dat men toen niet rekende met eeuwen van 100 jaar, zoals nu. In de Hindoe kalender worden jaren in groepen van 60 jaar samengebracht. Is het mogelijk dat er een hemels verschijnsel was vóór de zondvloed, waardoor een eeuw geen periode was 100 jaar, maar eentje van bijvoorbeeld 33. Zou wiskundig na te gaan zijn of er een ‘gemene deler’ is die dit leeftijdsmysterie ontrafelt?

Kometen zijn terugkerende verschijnselen. De bekende en heldere Komeet van Halley heeft een omlooptijd van 76 jaar, de volgende passage mogen we in 2061 verwachten. Het is goed denkbaar dat de Genesis komeet uit meerdere delen heeft bestaan, net als SL9, en dat we door één of meerdere delen geraakt zijn, maar dat andere delen als ‘aardscheerders’ doorgevlogen zijn. En dat dit restant als Genesis2 periodiek aan de aardse hemel verscheen. Ook niet ondenkbaar is dat Noach naast een uitstekende bootbouwer ook een goede notie had van sterrenkunde, en wist wat hem te wachten stond. Vanuit deze mogelijkheid is het heel goed mogelijk dat de mensheid de eeuw niet vierde rond het 100e kalenderjaar, maar met grote opluchting een feestje bouwde omdat het hemelse vuurwerk hen bespaard was gebleven, terwijl Genesis2 weer de kosmos in suisde. Metusalem heeft dit dan 9 jaar mee mogen maken, maar zag een 10e passage niet meer zitten, hij stierf in het jaar van de Zondvloed, we nemen aan ervóór.

 

 

 

 

 

→ Geen ReactiesTags: Genesis

Wanneer de hemel naar beneden komt

zaterdag 8 februari 2014 · Geen Reacties

Wanneer we uitgaan van de gedachte dat het Uitspansel een ringsysteem van ijs rond de aarde is, dan komt meteen de vraag bovendrijven waar dat dan gebleven is. Bovendien hebben we nog met een belangrijk ander probleem te maken en dat is de nabijheid van onze relatief grote maan. Saturnus bijvoorbeeld heeft 62 manen, naast zijn 7 ringen, A t/mG en diverse andere, maar Saturnus is bijna 100x zo zwaar als de Aarde, en hoewel de manen van Saturnus wel degelijk invloed hebben op de ringen, wordt dit ruim gecompenseerd door de zwaartekracht van de planeet. Als zeiler moet ik met name op de Wadden heel goed letten op het tij. Het verschil tussen eb en vloed kan op sommige plekken op aarde meters hoog zijn. Op onze zeiltocht van Ameland naar Lauwersoog waren we iets te vroeg op het 1e wantij, en liepen we prompt aan de grond (gelukkig maar een kwartiertje). De getijden worden in hoofdzaak veroorzaakt door de aantrekkingskracht van onze maan (en wat minder door de zon) die het water bij de evenaar letterlijk omhoog tilt. Dit brengt getijdegolven te weeg die uitvloeien over alle oceanen, tot in het kleinste haventje wereldwijd!

Op dezelfde wijze zal de maan trekken aan een ringvormig ijsveld, en daar behoorlijk wat verstoring veroorzaken! Van de aarde af gezien, met name vanuit met Midden Oosten, lijkt het zo: in het zuiden een enorme boog, groter dan de regenboog, flonkerend in allerlei kleuren. Het lijkt alsof de zon over een glanzende weg van oost naar west rijdt. In de boog zijn ook grotere brokken, die onderling botsen en lijken te strijden met elkaar. Ook de boog zelf is in beweging, niet alleen draaiend, maar ook golvend, als een hemeloceaan. Het is niet moeilijk hier een godenwereld in te zien, die heersen over dag en nacht, onderling strijden om de macht, en soms wordt er eentje uit de hemel geworpen! Zo staat in de Bijbel de volgende tekst:

Hoe zijt gij uit de hemel gevallen, gij morgenster, zoon des dageraads (Jesaja 14:12)

Dit verwijst volgens velen naar de duivel, die de hemel uitgeworpen is en daar chaos en destructie veroorzaakt. Hier valt nog veel over te zeggen, maar dat bewaar ik voor een apart stukje verderop. In bergachtig gebied, met de juiste afstanden/hoogten, kan het lijken of deze “hemel” bereikbaar is door gewoon de berg te beklimmen. Een beetje de gedachte van de pot met goud aan het einde van de regenboog(!). Het blijft door optisch bedrog nét buiten bereik. Wellicht dat hier ook de oorsprong ligt van piramidebouw; de hemel bereiken, met een beetje magie en mensenoffers op ‘t hoogste treedje… Veel heiligdommen in de oudheid zijn gesitueerd op een berg; de oude Grieken hadden een uitgebreide godenwereld op de berg Olympus.

Het Uitspansel is prachtig, maar instabiel. Regelmatig moeten ook gruis en stenen naar beneden gevallen zijn, zoals ook nu nog delen van satellieten brandend naar beneden komen zetten. Heilige stenen werden toen vereerd, en op hoogten geplaatst zoals obelisken en piramides. Om even terug te komen op Noach; hij bezat een lichtgevende, genezende steen, de Tsohar, die in de donkere dagen de Ark verlichtte en die generaties later volgens overlevering in bezit kwam van Abraham.. Een ander bijzonder voorbeeld is de steen Hadjar al Aswad in de Kaäba in Mekka. Ook volgens de Islam was deze steen in bezit van Abraham.

 

→ Geen ReactiesTags: Genesis

zaterdag 8 februari 2014 · Geen Reacties

Mijn gedachten voegen dan 1 en 1 bij elkaar en komen uit op 2. De 2 van de beginletter van Genesis, de 2 van de 2e dag. Dat 13.000 jaar geleden de aarde getroffen werd door een komeetinslag waarbij nano-diamantjes in een schroeilaag aarde werden afgezet, grote tsunami’s de kusten teisterden, vulkanen uitbarsten, schokgolven over de aarde denderden, hele wouden door brandende aswolken verteerd werden, er een diepe duisternis over een groot gedeelte van de aarde kwam, de temperatuur sterk daalde, en ontelbare levende wezens, ter land, ter zee en in de lucht, een tragische dood stierven. De afgebroken ijsbrokken van de komeet kwamen in een baan rond de aarde en regen zich daar aaneen tot dunne ringen, die metaalachtig glansden in het zonlicht, het Bijbelse uitspansel.

En gelijk twee problemen!

Waarom hebben we de komeet en zijn inslagkrater nooit teruggevonden, vooral omdat het pas 13.000 jaar geleden was?

Voor het vormen van ijsringen rond de aarde is veel meer ijs nodig dan wat losgeslagen stukken komeet

 

Om met de eerste vraag te beginnen: pas sinds 1980 weten we dat de Chicxulub krater bij Yucatan veroorzaakt is door de meteoriet die ook de dino’s de das heeft omgedaan. Een kosmische ramp van ongekende schaal met een krater van 180 km, die toch heel lang verborgen kon blijven, en eenmaal bekend niet snel leidde tot de wetenschappelijke conclusies zoals wij die nu kennen. Bovendien betrof het hier een meteoriet van 6 km met veel iridium, een zeldzaam zwaar metaal met een enorm hoge dichtheid, smelt- en kookpunt. Dat is makkelijker terug te vinden! Een komeet lijkt op een vuile sneeuwbal, bestaat vooral uit ijs, wat als nadeel heeft dat het snel smelt en opgaat in de weidsheid van de oceanen. Het bewijsmateriaal is als sneeuw voor de zon verdwenen…

Toch zouden we wellicht de inslagkrater kunnen vinden, gebaseerd op de tweede vraag, want die is gelijktijdig een antwoord! Voor het uitspansel is veel meer ijs nodig dan de komeet zelf bezit, en bovendien zal tijdens de impact het merendeel verdampen/smelten. Het materiaal moet dus afkomstig zijn van de aarde. De nano-diamantlaag is vooral gevonden in Noord Europa, Canada en het noorden van de USA. En er ligt heel veel ijs in ons noordelijk poolgebied, wat door een inslag buiten de dampkring geslingerd zou kunnen worden, om daar te zorgen voor een uitgestrekt ijsveld wat lijkt op glanzende metalen platen, net als de ringen van Saturnus. Gebaseerd op het gebied waar de ejecta (door de schok uitgestoten deeltjes) aanwezig zijn lijkt de tegenover gelegen kant van de Noordpool een goede zoek plek, ergens ten noorden van de Beringstraat? Maar wel lastig zoeken met al dat ijs, en in een politiek gevoelig gebied. Wellicht dat het smelten van het poolijs onderzoek kan vergemakkelijken…

Al met al is naar mijn mening het Bijbels taalgebruik een bewijs dat mensen de ramp van 13.000 jaar geleden bewust hebben meegemaakt, en bij de overlevering zorgvuldig hun woorden gekozen hebben om oorzaak en gevolg(en) aan elkaar te verbinden. We weten van Genesis dat Mozes de redacteur is geweest van een verzameling zgn. “toledot”, weergegeven met de woorden “dit is de geschiedenis van”. Hij zal hierbij tijdens zijn opleiding als prins van Egypte uit diverse bronnen hebben kunnen kiezen, die, los van politieke belangen, toch allemaal een gezamenlijke oorsprong hebben gehad, zoals Genesis een tegenhanger heeft in het Babylonische Gilgamesj Epos, en de Tien Geboden een ontkennend gespiegelde variant kennen in het Oud-Egyptisch.

 

 

 

 

 

 

→ Geen ReactiesTags: Genesis

zaterdag 8 februari 2014 · Geen Reacties

In hoeverre laat Genesis zich verder vergelijken met een mega vulkaan uitbarsting of een komeetinslag? Wat gebeurt er na een dergelijke ramp? De aswolken beginnen neer te slaan en het wordt weer licht – “Er zij licht”! De tsunamigolven trekken zich terug en het land komt weer tevoorschijn – dit is de derde dag van Genesis, waarin ook gemeld wordt dat het plantenleven zich herstelt. De lichte asdeeltjes uit de hogere lagen van de atmosfeer waaien weg en zon, maan en sterren worden weer zichtbaar, net als op de vierde dag. Hierna volgen volgens Genesis op dag 5 het zeeleven en op dag 6 het landleven, wat een logische volgorde lijkt daar vissen en dergelijke beter beschermd zijn tegen de gevolgen van hete as, drukgolven e.d. als landdieren.

Interessant is ook om het verhaal van Noach in de vergelijking te betrekken om te kijken wat overeenkomt

Ramp                                                               Genesis                                                           Noach

Drukgolven, tsunami’s, aswolken,              totale vernietiging, donkerheid,                     totale vernietiging, slagregens, drukgolven, tsunami’s

aardbevingen, vernietiging                           tsunami’s

het wordt lichter                                              het wordt lichter                                                wolken en regen weg, het wordt lichter

het water vloeit weg, droog land                   het water vloeit weg, droog land                    het water vloeit weg, droog land

zon, maan en sterren weer te zien                zon, maan en sterren weer te zien                 zon, maan en sterren weer te zien (tijdmeting?)

zeeleven roert zich                                           zeeleven roert zich                                            zeeleven roert zich

landleven komt op gang                                  landleven komt op gang                                  landleven komt op gang

?                                                                           uitspansel? wordt zichtbaar                           regenboog wordt zichtbaar

 

Met name de laatste regel van dit overzicht is intrigerend. De regenboog is ons bekend, en niet direct verbonden met een catastrofe. De Bijbel noemt de regenboog Gods boog in de wolken, en een zichtbaar symbool van een nieuw verbond met de mensheid. Het is een krachtig, mooi en elegant teken, als in de hemel geschilderd door Gods zelf. Het is niet duidelijk of dit de eerste regenboog is die de mensheid ziet, maar het is wel gekoppeld aan dreigende luchten. Voor mij als zeiler roepen die toch altijd weer spanning op, en ga ik maatregelen treffen om de boot en onszelf tegen zwaar weer te beschermen. Toch lijkt er wat meer aan de hand, want wat is dan het uitspansel uit Genesis dag 2? Waarom komt het uitspansel na het licht maar vóór de hemellichamen? De tekst luidt:

En God zeide: Daar zij een uitspansel in het midden der wateren, en dit make scheiding tussen wateren en wateren.  7 En God maakte het uitspansel en Hij scheidde de wateren die onder het uitspansel waren, van de wateren die boven het uitspansel waren; en het was alzo.  8 En God noemde het uitspansel hemel. Toen was het avond geweest en het was morgen geweest: de tweede dag.

Wat wordt bedoeld met “de wateren boven het uitspansel?” Waarom dit onderscheid gemaakt wanneer bij de regenboog gewoon gesproken wordt over wolken? Gaan we kijken naar het Hebreeuwse woord voor uitspansel dan lezen we “raqiyah”, afgeleid van het werkwoord “raqah”. Het werkwoord betekent hard inslaan op de aarde, en uithameren tot dunne metalen platen. Als ik naar de hemel kijk kan ik niets zien wat naar een dergelijke betekenis te herleiden is. Of de lucht nu bewolkt is of niet. De gezaghebbende Strong Concordantie, een verklarend bijbels woordenboek, voegt echter iets opmerkelijks toe: “(apparantly) visible arch in the sky”! Oftewel een boog in de lucht, maar niet de regenboog. En die boog heeft iets te maken met een harde inslag. En is blijkbaar ontstaan na een ramp. Die er uit ziet als dunne metalen platen.

 

 

 

 

 

 

→ Geen ReactiesTags: Genesis

De Hemelboog

zaterdag 8 februari 2014 · Geen Reacties

In den beginne schiep God de hemel en de aarde

Dat is het vrij sobere begin van Genesis. Het is typerend voor dit boek. Nuchter, geen wollig taalgebruik, geen mysterieuze godenwerelden, geen poespas. Wat zeker voor Joodse lezers opvalt is de eerste letter van het boek. Letters zijn in het Hebreeuws ook cijfers maar ook betekenissen. De A, of alef, is niet alleen de eerste letter van het alfabet, maar ook het cijfer 1. Voor een boek wat gaat over het begin van alles zou de letter A dus heel betekenisvol zijn. Dat is echter niet het geval. Er wordt begonnen met “bereshith”, in het begin, dus met de letter B, en dus het cijfer 2. Maar de B wordt uitgesproken als Beeth, wat huis betekent. Bethlehem betekent bijvoorbeeld broodhuis. De gangbare verklaring is dat God de aarde tot zijn woning wil maken.

 

De aarde nu was woest en ledig

De tweede zin is een verrassing. Want waarom moet een almachtige God beginnen met een absolute puinhoop, want dat wordt hier uitgedrukt? Hij had kunnen opbouwen vanaf een mooi stukje aangeharkte grond, wat zee toevoegen, beetje lucht, en dan nog wat hemellichamen ophangen ter versiering, verlichting en tijdsaanduiding. Beestje hier, struikje daar en Hij had op zijn gemak een mooi overzichtelijk geheel kunnen maken. Ook in 6 dagen, en voor de vorm de zevende dag rusten, om de maankalender in stand te houden.

Een andere manier om het te lezen is: de aarde werd woest en ledig. Met andere woorden er was al een geordend geheel maar die werd vernietigd, en wat overbleef was donker, overstroomd (duisternis lag op de vloed), chaotisch en levenloos. Een echt rampen scenario! Er wordt gesproken over een vloed, die we later ook bij Noach tegen zullen komen. Een grote vloed dus voor de Zondvloed, die gepaard gegaan is met duisternis, wat duidt op verduisterende aswolken. Minstens een vulkaanuitbarsting met vloedgolf. In het Middellandse Zee gebied is rond het jaar 1.600 vChr de vulkaan Santorini ontploft, wat een voortijdig einde betekende van de bloeiende Minoische cultuur op Kreta. Vanaf de lucht is te zien dat het halve eiland weggeblazen is. De ontploffing heeft een enorme impact gehad op de hele regio, en de Egyptische duisternis en andere verschijnselen uit Exodus zouden in verband kunnen staan met zonsverduisterende aswolken. In 1883 ontplofte de Krakatau in het zeegebied tussen Java en Sumatra. Een kleinere explosie dan die van Santorini, maar nog steeds ontzagwekkend, volgens Wikipedia:

Er ontstond een tsunami van 30 meter hoog. Vloedgolven van vele tientallen meters hoogte overspoelden de kusten van Java en Sumatra. Ruim 36.000 mensen verloren het leven en complete steden en dorpen werden weggespoeld. Door de hoge golven werden schepen, zoals het Nederlandse marinestoomschip Berouw, vele kilometers landinwaarts geslingerd. Zelfs op Ceylon, het huidige Sri Lanka, viel nog een dode door de golfslag. De deining werd tot in het Kanaal tussen Engeland en Frankrijk geregistreerd.[1] Er rees een aswolk uit de berg die tot 50 kilometer hoogte steeg en zijn omgeving in diepe duisternis dompelde. Door de enorm grote hoeveelheid stof die in de atmosfeer terecht kwam, daalde wereldwijd het volgende jaar de gemiddelde temperatuur met 1,2 graden Celsius.[2] De uitbarsting ging met zoveel geweld gepaard dat de trommelvliezen van zeelui in de buurt barstten. Het gebrul en geknal was hoorbaar tot in Australië en zelfs op het eiland Rodriguez. In Atjeh, in het noorden van Sumatra, bracht men troepen in paraatheid wegens vermeend vijandelijk kanongebulder. De schokgolven in de atmosfeer waren zo krachtig dat ze zeven keer de aarde rond gingen. De explosie had een geschatte vulkanische-explosiviteitsindex (VEI) van 6 en zou daarmee ongeveer vier keer zo zwaar geweest zijn als die van de Tsar Bomba, de zwaarste tot ontploffing gebrachte kernbom ooit.

 

 

 

→ Geen ReactiesTags: Genesis

vrijdag 7 februari 2014 · Geen Reacties

Het Bijbelboek Genesis beschrijft in het verhaal van Noach een grote watersnoodramp. Als Hollander spreekt me dit bijzonder aan. Zoals Noach zijn ark  bouwde (zou hij het schip naar iemand vernoemd hebben?) zo bouwen wij Hollanders dijken en hightech waterweerders. En na de vloed de schouders eronder en het land opbouwen. Geweldig! Leuk is dat de eerste Ark van Noach op 1:1 schaal onlangs gebouwd is door de Noord Hollander Johan Huibers: 135m lang, 30m breed en 23m hoog. Een indrukwekkende prestatie en een bijzondere ervaring om er in rond te lopen. Echt groot! Alle respect voor medelander Johan en diep respect voor Noach die het met veel minder technologie moest doen.

 

Het verhaal van Noach is er één van een enorme ramp, waarbij het 5 maanden duurde voordat het veilig genoeg was om het schip te verlaten. Een verhaal van buitengewone slagregens, tsunami’s, overstromingen en drukgolven. Maar de Bijbel (of beter: de Joodse Thora) maakt melding van een nog grotere ramp, waarbij vergeleken de Zondvloed een naschokje is van een allesvernietigende aardbeving.

Waarom wijzen we naar boven als we denken aan hemelse zaken, of slaan we onze ogen op naar boven in tijden van nood?

Waarom werden door oude culturen zon, maan en sterren vereerd en bestudeerd, en gebruikt om de bedoelingen van de goden te interpreteren?

Waarom projecteerden heersers uit de antieke wereld hun lichaam op de sterren, zoals Osiris met het sterrenbeeld Orion en Isis met de ster  Sirius?

Waarom werden heilige stenen vereerd, die we nu gewoon meteorieten noemen?

Het antwoord op al deze vragen vinden we in de eerste regels van Genesis.

Genesis is niet een simpel verklarend verhaal voor kinderboeken, en ook geen mythische fantasie. Genesis is een ooggetuige verslag van een traumatische ramp, vergelijkbaar met de K-T ramp die de dinosauriërs van de aardbodem vaagde. De K-T ramp is mede aangetoond door de wereldwijde ontdekking van een dunne aardlaag die veel iridium bevat, een zeldzaam element, en die alleen verklaard kan worden door de inslag van een grote iridium houdende meteoriet.

Hetzelfde staat nu te gebeuren met de Genesis catastrofe. Er is een verbrande aardlaag gevonden die nano-diamanten bevat, welke alleen kunnen ontstaan bij een massale inslag van één of meerdere kometen. Dit is 13.000 jaar geleden gebeurd; wie dit overleefd heeft, zal dit nooit vergeten en het generaties lang doorgegeven hebben. De laag is al op 26 plaatsen ontdekt, verspreid over Europa, Canada en de USA. Hoewel er nog veel wetenschappelijk onderzoek nodig is, bevat Genesis hoofdstuk 1 alle elementen die overeenkomen met zo’n dramatische en ingrijpende gebeurtenis.

 

→ Geen ReactiesTags: Genesis